|
|
| Who's Online |
|---|
| We have 6 guests online |
 |
 |
|
|
 |
|
|
 |
 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Fiji! en toch maar naar huis |
|
Het is pas half negen nadat we eerst Chris en, later bij de bushalte Karin, gedag zeggen. Karin moet Chris helpen op de farm en daarom worden wij vervroegd weggebracht. No worries uiteraard want een kop koffie drinken voordat we de bus in gaan is niet ongewenst. De bus is ruim op tijd en na het controleren van onze papieren, ploffen we neer op onze plek wetende dat we hierop de komende uren moeten doorbrengen. Heel lullig voor drie backpackers moeten zij voor vertrek de bus weer verlaten want ze blijken een dag te laat in de bus te zijn gestapt. Heel dom maar wie de schuldige was, de organisatie of zijzelf, zullen we nooit weten. Net na negen uur stuurt de chauffeur de neus van de coach naar het zuiden. De rit naar Aukland is het spiegelbeeld van vorige week. We lezen een boek en genieten voor de laatste keer van het mooie glooiende landschap dat Nieuw Zeeland rijk is. Nog steeds blijken wij gewend aan het overbruggen van lange afstanden want na vijf uur zitten op onze achterwerk, lopen we fit de bus weer uit. Het kleine stukje naar het dichtbijzijnste hostel is echter een grotere opgave want de vele bagage die we onderhand hebben opgespaard is niet te tillen. Toch brengen we het tot een goed eind en na een tweetal hostelbezoekjes, boeken we een relatief dure kamer voor de komende dagen. We willen namelijk niet in een dormitory overnachten waar je met twaalf onbekende in een kamer met stapelbedden ‘woont’. Het daadwerkelijk slapen hierin is niet het probleem maar meer de vele waardevolle spullen die we in ons bezit hebben, leiden er toe dat we voor een twinroom kiezen. De enige kamer die nog beschikbaar is, heeft helaas geen ramen waardoor we een klein beetje genoodzaakt zijn naar een ‘ensuite’-room te gaan. Nu zitten we dan ook in een kamer met drie bedden en een eigen badkamer; ook niet verkeerd! In de stad Auckland gebeurt het voor de toerist vooral op Queensstreet. Hier zitten veel souvenirzaken maar ook andere veelvoorkomende winkels. We struinen, onderhand halverwege de middag, langs de winkels op zoek naar de boodschapjes die we in de bus op papier hebben gezet. We slagen op bijna alle fronten maar helaas is mijn post die Vicky uit Brisbane had gestuurd niet aangekomen en na een check blijkt de post helemaal niet aangekomen te zijn in Christchurch; de plaats waar het als eerste heen gestuurd zou moeten zijn. Aan het eind van de middag staan we in de kleine, saaie, onhandige keuken ons eten klaar te maken en al snel besluit Elkie dat we hier niet meer gaan koken. Het servies plakt nog als het uit de kastjes haalt en ook de afwas wordt niet door iedereen uitgevoerd. Ook al kost het meer geld, Elkie besluit terplekke dat vanaf nu we alleen nog maar uiteten gaan; flashpacker! 29 april – Auckland – Afgelegd: 7253 km – Een lachwekkend feit is dat de lift in ons hostel nog gevaarlijk lijkt dan de bungy die we vorige maand hebben gedaan. Om nog even verder ons hostel toe te lichten, onze kamer is een hok met een klein ander hokje waar zich een douche en een WC in bevinden, that’s it. Het positieve aan de kamer is dat we uitkijken op de Skytower want die staat bijna naast ons raam. Het indirecte nadeel hieraan is weer dat, in het centrum van een grote stad, het ’s nachts even rumoerig is als overdags en niet echt uitgeslapen lopen we daarom ook aan het begin van de morgen naar een café waar we op zoek gaan naar een ontbijt. Vooral de brandweer heeft vannacht een aantal keer uit moeten rukken en al toeterend vond hij zijn weg door onze straat. Het slechte slapen komt wellicht niet alleen door de brandweer maar ook dat wij de afgelopen acht maanden niet in een stad hebben overnacht. We zijn het lawaai gewoon niet meer gewend. Een gebakken ei met een kop koffie moet ons wakker proberen te maken en gedeeltelijk lukt dit. De rest van de ochtend en begin van de middag lopen wij ons boodschappenlijstje verder af om onder andere nog een aantal souvenirs kopen. Zoals echte reizigers, doen ook wij dat in de stad waar onze reis eindigt wat souvenirs kopen is iets dat je altijd vooruit schuift. Halverwege de middag ploffen we voldaan op ons bed en proberen even wat rust te pakken. De nacht is gewoon te kort geweest maar als je daarna ook nog moet shoppen, voel je je goed naar de klote aan het eind van de dag. De slaap kan helaas niet gevat worden en niet veel later drinken we al echt maori-people warm bier en lauwe wijn met een zak oudbakken chips op onze kale bedje in onze kale verblijfplaats. We hebben geen koelkast op onze kamer en een ritje naar de koelkast, drie verdiepingen lager, was gisteren te veel van het goede. ’s Avonds maken we ons op voor een makkelijk maal om de hoek bij de Italiaan. Echter wordt dit een klein feestje want naast de heerlijke wijn die we uitgekozen hebben, zijn de pizza’s van uitzonderlijke kwaliteit. We smullen van alles wat op tafel komt en maken er een gezellig avondje van. Het is toch pas elf uur al we in bed kruipen en met gekruiste vingers vallen we in slaap; hopelijk blijft de brandweer vannacht binnen. 30 april – Auckland – Afgelegd: 7253 km – Geen van de één komma twee miljoen inwoners van Auckland heeft vannacht hulp nodig gehad van de brandweer en mede daarom hebben wij een goede nacht achter de rug. Nog voordat we de stad in gaan, pakken we alvast een aantal spullen in want met een derde koffer in onze gelederen, kunnen we makkelijk al onze spullen kwijt. Hopelijk blijven we wel onder het maximale toegestane gewicht want één ding is zeker de afgelopen dagen, Elkie haar tas woog bijna dertig kilo. Ook vandaag werken we een ontbijtje af in de stad. Gewoon een heel simpel broodje waarna we bij de overbuurman een kop koffie scoren. We hebben vandaag een relax dagje want ondanks er nog maar een kleine aantal winkels bezocht moet worden, staat er verder niks op het programma. Morgenochtend vertrekken we uit Auckland en vliegen in drie uur naar Fiji. De taxi die ons naar de luchthaven gaat brengen, hebben we vandaag geboekt en ook weten we hoeveel drank we mee mogen nemen naar Fiji. Men heeft ons namelijk aangeraden eigen drank mee te nemen want in Fiji moet alles een stuk duurder zijn. De afgelopen nacht was goed maar toch is dit keer Elkie ’s middags erg moe. Ze krijgt het toch voor elkaar om voor negentig procent haar koffer in te pakken maar ploft daarna neer op bed. Ik voeg me niet veel later ook onder de dekens en samen nemen we een powernap van bijna een uur. Als herboren worden we wakker en bereiden ons voor op een bezoek aan de Skytower. Uiteraard willen we van bovenaf de stad gaan bekijken en het plan is ook om de zonsondergang mee te pakken. We zoeven net voor zonsondergang met de lift naar boven. De kriebels melden zich meteen in mijn benen want naast dat de vloer van de lift gedeeltelijk van glas is, hebben we een mooi uitzicht op een gedeelte van de stad die langzaam ‘in de grond zakt’. Eenmaal boven hebben we een mooi uitzicht en door het huidige goede weer, kunnen we ver buiten de stadgrens kijken. Ik loop een rondje door de ruimte en beland hierdoor opeens op een glazen vloer. De kriebels laten meteen weer van hen horen en Elkie kan hier alleen maar om lachen. Een bordje legt nog wel uit dat het vier centimeter dikke glas net zo stevig is al beton maar gezien ik mijn formules heb thuisgelaten, ga ik snel op zoek naar ondoorzichtige bodem. De kriebels zijn nog maar net verdwenen totdat er zich opeens een persoon voor het raam verschijnt; aan de buitenkant. Je kan namelijk een skyjump maken van de skytower waardoor je geleidelijk naar beneden dondert; helemaal niks voor mij en ik ben op dat moment blij dat ik de skydive en de bungy achter de rug heb. Om mezelf gerust te stellen, bestellen we een drankjes bij de ongezellige bar en zien de stad Auckland langzaam afscheid nemen van de zon. Zodra we weer vaste bodem onder onze voeten hebben, lopen we richting de haven waar zich een aantal gezellig restaurantjes bevinden. Het is een beetje gaan druppelen maar gelukkig niet zo heel erg waardoor we licht bevochtigd plaats nemen aan een Italiaans tafeltje. We genieten hier, met uitzicht op de haven, van ons laatste avondje in Auckland en dat gaat gepaard met te hete Penne Arabbiata en een simpel flesje wijn. Om negen uur wandelen we weer ons hostel in en maken ons op voor een korte nacht. 1 mei – Outrigger on the Lagoon – Afgelegd: 0 km – Om drie uur zijn we al weer wakker en het laatste uur liggen we een beetje te draaien in ons zielige bedje waarna we op tijd uit bed stappen, de laatste spullen inpakken en de gevaarlijke lift naar beneden nemen. Onze taxi is precies op tijd en nadat we een aantal andere vroege reizigers hebben opgehaald, begint de reis naar de luchthaven. Eenmaal aangekomen gaat het inchecken vlekkeloos en nog beter, we voelen ons helemaal niet zo beroerd. Wel moeten we op het moment dat de halve finale van de Champions League van start gaat, boarden en met vijf minuten vertraging hangen we niet veel later in de lucht. Als souvenir hebben we twee blokken hout meegenomen van Chris’ farm. Op het douaneformulier dat we in het vliegtuig al uitgereikt krijgen, moeten we dit aangeven maar we weten dat bij aangifte, we het kwijt zullen zijn. Het is vers hout van een boerderij en omdat ze bang zijn voor enge ziektes en beestjes, mag dit absoluut het land niet in. Ook moeten we eigenlijk aangeven dat we op een farm zijn verbleven maar heel verstandig doen we dit ook niet. Dat zou namelijk leiden dat wij, inclusief onze kleren, helemaal schoongemaakt moeten worden en we hebben wel wat beters te doen op Fiji. De paua-schelp die we hebben meegenomen, wordt wel aangegeven want die kunnen Chris en Karin eventueel voor ons meenemen volgende maand als zij naar Nederland komen. Al met al staan we een beetje gespannen met onze bagage bij de douane. Al onze bagage moet weer door de scanner en we zien al snel dat heel veel mensen hierna hun koffer open moeten maken. De derde koffer waar het hout is zit is noch van mij noch van Elkie maar we besluiten Elkie, indien nodig, als onschuldige reiziger aan te wijzen en een beetje gespannen gaan onze koffers de loopband op. Gepaard met een paar haperingen worden ze door de scanner gepropt en tot nu toe geen problemen. Snel pakken we onze koffers en we worden er wonder boven wonder niet uitgepikt want ook nadat iemand ons formulier heeft gecontroleerd, mogen we doorlopen. Heel raar want we hadden aangegeven dat we ‘illegale’ goederen bij ons hadden; ons eerste aanvaring met de Fiji-style! Bula! We krijgen een schelpenketting om ons nek en na een check van de vouchers, verlaten we de luchthaven en stappen in een busje die ons naar het resort brengt. Tijdens onze kleine wandeling naar het busje merken we al dat we in tropisch gebied zijn aangekomen want niet alleen de temperatuur is hoog, ook de luchtvochtigheid nadert de honderd procent. De rit naar het resort duurt meer dan een uur maar eenmaal aangekomen worden we hartelijk welkom geheten met een enthousiaste Bula! en een brede glimlach. Onze aankomst heeft veel voordelen want naast dat we voor een vijfsterrenresort staan, hoeven we ook onze bagage niet meer te dragen. Ook bij de receptie laten ze over de vijf sterren geen gras groeien en krijgen jus de orange aangeboden met een klam handdoekje om bezwete handen en gelaat af te doen. Al snel blijkt helaas onze kamer nog niet schoon en tot die tijd brengen we door op het resort. We bekijken de drie restaurants, het grote zwembad die zich bevinden in de tropische tuin en het strand. Na de lunch is onze kamer gelukkig schoon en met open mond betreden we de kamer. We hebben een schitterende kamer met uitzicht op de tropische tuin. Deze kamer is de goedkoopste van allemaal maar stiekem hebben ook wij oceanview. De kamer is verder enorm groot met een grote badkamer met bad, twee hele grote, zachte bedden, een grote tv, playstation, koelkast, airco en alle andere dingen die onze verblijf tot een perfecte zullen maken. Aan het eind van de middag liggen we lekker aan het zwembad en genieten van de laatste zonnestralen. In onze kamer, ietsjes later, genieten we van de verfrissende douche en het lekkere bed en even later schuiven we aan in één van de restaurants. We besluiten een tafel te bevolken bij het restaurant aan het strand. Hier zijn ze gespecificeerd in pizza’s en na een goed maal trekken we ons terug in onze kamer en al liggend op de te grote bedden, nemen we een borrel en vallen in slaap met een grote glimlach op ons vermoeide gezicht. 2 mei – Outrigger on the Lagoon – Afgelegd: 0 km – Als prins en prinses worden we vandaag wakker in onze super-de-luxe kamer. We hebben echt heerlijk geslapen en zoals elke verwende klant gaan we op zoek naar ontbijt. We lopen langs de restaurants maar zoals verwacht worden overal Europese prijzen gevraagd. Niet heel erg raar, voorspelbaar en redelijk betaalbaar maar gezien we voor twaalf dagen drie maaltijden buiten de deur moeten zoeken, wordt ons verblijf op Fiji heerlijk maar ook prijzig. Geen probleem want ons doel is om vreselijk te genieten maar we willen de eventuele goedkopere opties niet in de wind slaan. Onze eerste optie wordt aangereikt op het moment dat we in het zwembad drijven. We raken in gesprek met een man uit Ozzie en hij vertelt dat er twee restaurants en een kleine supermarkt te vinden zijn, als we voor één minuut langs het strand blijven lopen. De maaltijden zijn hier voor de helft van de prijs en we besluiten dit later uit te zoeken. Eerst moeten we ons lichaam nog blootstellen aan de warme zon en de resultaten zijn al snel te zien. Mijn zonnebrand krijgt geen kans om in te trekken want hevig transpirerend ben ik genoodzaakt niet veel later onder de douche te gaan staan. Na een uurtje zijn we de hete zon voor even zat en gaan even bij de restaurants naast het resort kijken. We vinden ze makkelijk en de maaltijden zijn inderdaad stukken goedkoper. Waarschijnlijk door ‘bargain-minded-drive’ zitten we niet veel later in de taxi naar het dichtbijzijnste stadje op zoek naar een supermarkt. Daar aangekomen kopen we met het kortingspasje van de taxichauffeur een aantal boodschappen in een supermarkt die nog armoediger is dan de Aldi in Schiedam. Bij elk schap ruikt het verdacht en er lopen veel te veel arme mensen in de winkel. We kopen crackers die we kunnen gebruiken als ontbijt en ook een carton met bierflesjes die we in onze koelkast koud kunnen maken en houden. Met deze aankopen geven we op het resort geen onnodig geld uit en gaan we verder genieten van alles dat ons aangeboden wordt. Op de terugweg boeken we de chauffeur voor morgen en dan gaat hij ons een aantal culturele plekken laten zien. Ons doel is om op Fiji niks uit te voeren maar onze laatste stuiptrekking is niet tegen te houden en morgen doen we onze laatste tour! De middag eindigen we in het zwembad en moeten hartelijk lachen om onze acties van vandaag. We zijn blijkbaar nog gewend aan kamperen waar je veel geld kan besparen door je eten in de supermarkt te kopen. Nu zitten we in een vijf-sterren-resort en alles om ons heen is verguld met luxe. Toch presteerden we het om vanmiddag tussen de zwetende fijianen boodschappen te doen en op deze manier geld uit te sparen. Het is een goede actie geweest want bier, wijn en maaltijden zijn in ons resort gewoon vele malen duurder dan om de hoek. Nu hebben we goedkoop bier, wijn en kunnen we relatief goedkope maaltijden krijgen bij de buren maar we zullen het ook niet laten om ons hier te laten verwennen. Men zegt dat elk woord met ‘te’ ervoor niet goed is maar ik kan je iets nieuws vertellen. Hier op Fiji in ons resort wellicht te duur en de zon te heet maar toch zien wij het anders. Wij genieten al meer dan een dag van de te heldere blauwe hemel, de te tropische atmosfeer, de te luxe kamer en de te aardige mensen. Bewust van alle gelukkig dat wij hiervan mogen genieten eindigen we aan het eind van de middag in onze kamer en al luierend op ons bed, nemen we een borrel en maken ons klaar voor ons eten bij de ‘buren’. Heel verrassend is het bij de buren helemaal niet druk want we dachten dat meerdere vakantiegangers uit ons resort voor de goedkopere versie zouden kiezen. Na onze maaltijd belanden we weer in onze kamer en voor de tweede keer in Fiji vallen we in een diepe slaap. 3 mei – Outrigger on the Lagoon – Afgelegd: 0 km – Al snel hebben we vandaag het zwembad gevonden en met een flegmatieke sprong beginnen we aan onze frisse ochtendduik. Het is voor de derde dag goed weer en dat is best apart want de eerste twee avonden, toen wij op bed lagen, valt er aardig wat regen. Eenmaal opgedroogd door de knallende zon, lopen we naar de plek waar we afgesproken hebben met Ken, de taxichauffeur. Normaal gesproken wordt je uiteraard voor je resort opgehaald maar wij zijn er al snel achtergekomen dat iedere Fijiaan vraagt waar je verblijft. Als ze horen dat je in Outrigger verblijft, wordt de prijs voor taxi’s en andere dingen een stuk hoger want het is het duurste resort van het vaste eiland. Zo slim als wij denken te waren hebben we ergens langs de straat afgesproken en verteld dat wij niet weten hoe ons resort heet; de domme Nederlander uithangen is gewoon één van de talenten die wij hebben. Het is wel het eerst waar hij naar vraagt:’Welk resort verblijven jullie nou?’ We antwoorden weer dat we het niet weten maar nu zien we gelijk dat hij het niet vertrouwd. Elkie lult er snel omheen terwijl hij ons brengt naar de eerst bezienswaardigheid. Wij hebben namelijk gevraagd om ons een beetje de historie en cultuur van Fiji te laten zien en hij zet ons af bij ‘Tavuni Hill Fort’, de plek waar één van de eerste bewoners van Fiji hun kamp opsloegen. We volbrengen in de hete zon de bewegwijzerde wandeling en komen veel te weten van de mensen die hier in achttienhonderd leefden. Hierna rijdt hij door Sigatoka, een relatief groot stadje waar vandaag een grote markt is. Voordat hij ons hier uit de auto zet, rijden we naar een ander dorp (Lavuni ofzoiets, geloof ik). Hier vertelt de taxochauffeur de hoofd van het dorp dat we een pottenbakdemonstratie, gezang en een dans willen meemaken en zo geschiedde. We worden welkom geheten in een ruimte waar langs de kant allemaal kleedjes liggen met gebakken beeldjes, potjes en andere voorwerpen. In het midden staat een bankje en hier mogen wij plaatsnemen. De dorphoofd heet ons welkom en vertelt wat wij te zien gaan krijgen. Ondertussen worden, zonder ons medeweten, de andere dorpbewoners opgeroepen en voordat we het weten zitten er meer dan tien mensen voor onze neus op de grond. Tijdens de simplistische pottenbakdemonstratie die door één iemand wordt uitgevoerd, worden op de achtergrond door de vrouwen twee kettingen gemaakt van bloemen en twee keer raden wie deze om krijgen. Eén, twee, fout! Wij krijgen de kettingen om! De demonstratie loopt op zijn eind en voordat we het weten lopen we een polonaise door het kleine gebouwtje. Een beetje oneerbiedig want zij noemen het dansen maar de waarheid is niet anders, in een rijtje lopen we heupenschuddend door de ruimte. Dit doen we samen met twee vrouwen want de rest van het dorp geeft het ritme aan met stokken, uitgeholde bamboe en andere zelfgemaakte instrumenten. Het einde van ons bezoek nadert en we krijgen nog een lied toegezongen want zoals ik al zei, wij zijn de enige bezoekers! Voor ons is het hele dorp uitgelopen! Met een donatie van onze kant sluiten we ons bezoek af maar niet voordat we langs de kleedjes zijn gelopen met alle gebakken voorwerpen. Om een beetje een beeld te geven. Achter elk kleedje zit iemand van het dorp en alle ogen zijn op ons gericht. Wij moeten een rondje maken en bij ieder kleedje krijgen we een korte uitleg want we kunnen kopen. Tot op het bot ongemakkelijk maken we ons rondje en de dorpelingen wachten in spanning af of wij iets gaan kopen. Je voelt je niet prettig met twintig geldvragende ogen op je gericht en we worden gedwongen iets te kopen. Zo goedaardig als we zijn lopen we uiteindelijk dan ook met een kilo gebakken klei naar buiten. Onze zelfgecreëerde excursie loopt op zijn eind. De taxichauffeur wilt ons wel nog ergens naar toe brengen maar wij hebben het wel gehad. Het waren twee leuke locaties en we zijn blij dat we een beetje cultuur hebben opgesnoven hier op Fiji maar ons luxe resort met haar barretjes en mooie zwembad omsingelt met palmbomen lonkt weer. De chauffeur stopt nog even bij de lokale markt in de stad maar als snel laten we onsafzetten vlakbij ons resort; dit keer zonder de vraag waar we nu verblijven. We krijgen een echt Fijiaans/Indiaanse lunch mee want gisteren hebben we gevraagd of Ken dit voor ons klaar kan maken. Met de lunch, die we uiteraard hebben moeten betalen, lopen we weer naar onze kamer en op het balkon genieten van onze speciale maaltijd. Wel heel gewaagd want de vrouw van de GGD in Vlaardingen heeft ons op het hart gedrukt dat we geen groente, water en lokaal voedsel moeten eten maar na drie dagen zijn we op elk front de fout in gegaan en ik kan je zeggen: Het voelt geweldig! En voor de mensen die het willen weten, de stoelgang is gewoon als normaal; details op aanvraag. ’s Middags liggen we weer op onze rug en dromen over onze belevenissen van de afgelopen acht maanden. Het is echt heerlijk om onze reis hier af te kunnen ronden. Ook al had dit resort in europa kunnen liggen maar aan alles voel je dat je op een klein eilandje ergens in de oceaan zit die nog geen stipje waard is op de wereldkaart. Echt helemaal super. ’s Avonds schuiven we weer aan bij de buren en aan het eind van de dag liggen we weer vredig onder onze airco. De tropische tuin is trouwens ’s avonds mooi verlicht met lichtjes en fakkels. Dit even voor de mensen die ook onze avondroute naar onze kamer willen voorstellen. 4 mei – Outrigger on the Lagoon – Afgelegd: 0 km – Bula! We zijn echt helemaal gebula-ed de laatste dagen. Echt iedere werknemer roept Bula! als ze je tegenkomen en de één nog enthousiaster dan de andere. Fijianen staan bekend als één van de aardigste mensen van de wereld maar nu ik dit schrijf doet het me erg denken aan de awardwinnende Australiërs. Dit wil niet zeggen dat ze echt heel aardig zijn en een ander klein feitje is dat hier volgens mij nog meer mensen werken dan dat er toeristen in het grote resort verblijven. Ik heb gisteren een klein ‘Bula-onderzoek’ gedaan met mijn camera en intimi zullen dit vast nog wel een keertje zien. Terug naar de werkelijkheid, één van de vele werknemers heet ons welkom op het moment dat we, na de koffie op ons balkon, de gym binnenlopen. Elkie had al in Nieuw Zeeland voorgenomen iedere ochtend voor het ontbijt te sporten. Door onverklaarbare omstandigheden is dit er nog niet van gekomen maar vandaag is het dan zover. Ik moet wel aan mijn nekvel meegenomen worden want met de warme zon aan de hemel zie ik geen heil in het bewegen in een afgesloten ruimte. Met het zweet op mijn voorhoofd komen we aan bij de fitnessruimte en het eerste wat me blij maakt is de airco. We hangen voor een uur in de instrumenten en sluiten onze sportdag af met een potje tafeltennis. We hebben goed gesport en lekker gezweet maar niet geheel verrassend liggen we iets later in het zwembad en kort daarna op ons ligbedje op een handdoek die ook door het resort worden aangeboden. We beginnen aan ons dagje ‘echt helemaal niks doen’ maar als snel staat er een Bula! met een bal onder zijn arm. Met een knikje van mij kant dwing ik mezelf mee te doen met een waterpolo-wedstrijdje met over het algemeen volwassen mannen. We, team één, beginnen gecontroleerd en al snel open ik de score met een droge schuiver. Vanaf dan is het bal geopend want het elkaar bespringen is vanaf dat moment een veel voorkomende bezigheid. We winnen wel met tien tegen acht en vermoeid neem ik weer plaats op mijn bedje; het water is niet verkoelend meer en ik moet het maar zien uit te zingen in de zon. De lunch volbrengen we weer bij de buren en aan het eind van de middag liggen we weer vertrouwd op ons bedje. De zon is niet op volle sterkte want het dunne laagje wolken weerhoudt hem daarvan. Toch haal ik twee flesjes bier uit onze koelkast maar vergeet helaas de opener. Als ervaren bierdrinker weet ik verschillende methoden om het flesje toch te openen maar diegene die ik kies resulteert in een bloedende duim. Maar, het is het allemaal waard. Voordat we het zwembad voorgoed verlaten voor vandaag, raak ik in gesprek met Richard en heb een leuk gesprek met hem. Eén van mijn conclusies is wel dat de meeste mannen hun vrouw heeft zien vertrekken met zijn ‘best-man’; zo ook Richard. ’s Avonds eten we weer bij de buren en die kok heeft niet vergeten de pepers door ons eten te doen. Met gehavende mondinrichting kruipen we voor het laatst in onze veel te grote bed. 5 mei – Amunuca Island Resort – Afgelegd: 0 km – Heel bewust hebben we de afgelopen dagen van elk moment genoten maar nu het vertrek uit dit resort voor de deur staat, is het zoals altijd veel te snel gegaan. Gisterenavond hebben we onze spullen al een beetje ingepakt maar omdat we pas om elf uur uit hoeven te checken hebben we ook vanmorgen nog genoeg tijd. We slapen lekker uit, lezen een boek en drinken zelfs nog koffie op het balkon voordat we de rits van de koffers sluiten en ons naar de receptie begeven. Eigenlijk hadden we al op Amunuca Island Resort kunnen zijn maar gisteren heb ik de transfer verlaat. We hadden namelijk geen zin om op onze vakantie om kwart voor zeven opgehaald te worden en daarom vertrekken we nu om twaalf uur ‘s middags. Voordat we vertrekken halen we eerst nog een aantal sandwiches voor onderweg. De boot naar Amunuca gaat pas om drie uur en voor die tijd zitten we in de bus en moeten we een tijdje wachten bij Port Denarau; de haven waar alle boten vertrekken met als doel de eilanden. Ons busje is ruim op tijd en dat verrast ons. ‘Fiji Time’ is een bekend fenomeen op Fiji want de Bula’s, Fijianen, staan namelijk bekend dat ze soms uren of dagen te laat op hun afspraak komen. Wij hebben nog niks van dit meegemaakt en onze privé-bus zet ons een uur later af bij de haven. Hier lopen we wat rond en wandelen tegen de klok van drie uur de catamaran op die ons naar Amunuca Island Resort gaat brengen. De reis duurt ander half uur en nadat we de andere reizigers op andere eilanden hebben afgezet komen we aan bij Amunuca Island Resort. Wij en onze koffers worden overgeladen op een klein motorbootje die vanaf het eiland naar ons toe is komen varen. De laatste honderd meter leggen we dus af in een klein bootje een eenmaal aangekomen wordt door een groep Bula’s een welkomslied voorgedragen. Vervolgens checken we onder het genot van een tropisch drankje in en worden we naar onze studio gebracht. We verblijven de komende dagen in een Rainforest studio en langs het pad waar ons huisje zich bevindt, staan vele van deze bures. Onze kamer is vele malen kleiner dan onze hotelkamer maar die was dan ook wel heel erg groot. Deze ruimte bestaat uit niet meer dan een bed, een kast en kastje met ijskast en een simpel badkamertje. Op het eerste oog lijkt alles zo klein maar zodra we onze spullen in de kast hebben gestopt, blijken we genoeg ruimte te hebben. We vervolgen onze verkenning over het resort en het uitzicht dat je vanaf het zwembad en de moderne restaurants hebt, is weerzinwekkend. Het was een bewolkte dag vandaag maar ondanks dat staan we even stil bij dit uitzicht. We ploffen neer op de ligstoelen op de prachtige veranda en laten ons een drankje bezorgen. De fakkels worden niet veel later door een rennende man in een rieten rokje aangestoken en al achteruithangend genieten we van de ondergaande zon. Ook al hadden we gehoopt op een iets betere slaapplaats, weten we zeker dat we super gaan genieten hier. Vooral de receptie, restaurants en de bar zien er geweldig luxe uit, alleen de zon moet deze week een aantal keer van zich laten horen. 6 mei – Amunuca Island Resort – Afgelegd: 0 km – Het is nog maar net licht wanneer ik wakker wordt in een ruimte die ik op het eerste moment niet herken. Ergens in mijn achterhoofd hoor ik druppels vallen en op het moment dat ik bewust ben van het feit dat ik in een RAINforest studio lig, is het sommetje makkelijk af te maken; het regent! Langzaam laten we ons uit bed glijden en maken een kop koffie klaar. Het ziet er niet naar uit dat de regen snel ophoudt en na ons crackerontbijt en de koffie, wandelen we langs de regendruppels naar de lounge. De lounge is een open ruimte met uitzicht op de oceaan waar je lekker onderuitgezakt een boekje kan lezen of even je ogen kan sluiten. Net na het middaguur zitten we weer in onze studio en eten de andere halve pizza op die Elkie gisteren als avondeten had besteld. De grote van deze pizza was namelijk uitzonderlijk en omdat Elkie ook verzot is op koude pizza, hebben we hem meegenomen. Voor de rest van de middag liggen we languit op het bed en kijken tv, spelen een spelletje en lezen een boek. De regen is nog niet gestopt sinds vanmorgen en het ziet er naar uit dat we vandaag geen zon meer krijgen te zien. Het laatste is niet een probleem want vooral in Australië hebben we continue zon gehad maar als het regent ben je beperkt tot binnen zitten. We zouden toch graag aan de rand van het zwembad willen zitten; onder wolken of met zon is dan niet belangrijk. De temperatuur is hier rond de dertig graden en als de zon schijnt zal het bijna niet uit te houden zijn. Aan het begin van de avond schuiven we aan in één van de restaurants. Ze hebben er namelijk drie en heel apart mogen in eentje hiervan geen gezinnen eten. De restaurant zijn dan wel met elkaar verbonden maar dat gedeelte is gereserveerd voor stelletjes zodat ze waarschijnlijk romantisch kunnen eten. Het klinkt wellicht raar maar er zijn zelfs resort waar helemaal geen gezinnen mogen komen en waar iedereen ouder dan vijftien moet zijn. Wij discrimineren niet maar dat komt ook doordat we maar met tien andere volwassenen in dit resort verblijven waarvan één gezin met twee kinderen. Met dit gezin hebben we al gezellig gesproken want ze kwamen op hetzelfde moment aan als wij. Zij hadden alleen een beter vervoersmiddel uitgezocht om hier te komen want op het moment dat we vanuit het vissersbootje door het water het strand op liepen, vloog hun helikopter over. Het gezin komen uit Noosa (Australië) en ook zij hebben de enorme vriendelijkheid over zich heen. Elkie kiest vanavond voor een heerlijke salade en kijkt vanaf de eerste tot de laatste hap overdreven gelukkig. Ik houd me bezig met een goed stuk kip dat ik onder het genot van goede muziek naar binnenwerk. Bijna vierentwintig uur per dag heeft men hier livemuziek en vooral ’s avonds speelt een trio de pannen van het dak. Ze lopen dan met hun gitaren naar de plek waar de meeste mensen zitten en spelen stuk voor stuk goede nummers. We blijven na het eten dan nog even zitten en na een borrel in onze studio, vallen we voor de tweede keer in slaap op het eiland dat nog geen stipje waard is op de landkaart. 7 mei – Amunuca Island Resort – Afgelegd: 0 km – Voor ons is Fiji een plek waar we nog even helemaal willen relaxen na onze achtmaandse trektocht door Oceanië. Regen of geen regen, het maakt niet uit want tot rust zullen we zeker komen. Toch is het fijn als de zon schijnt en het niet regent want dat maakt je bewegingsvrijheid iets groter op het toch al kleine eiland. Het eerste wat ik vanmorgen dan ook doe is een blik naar buiten werpen. De wolken bevolken niet de gehele hemel en na het ontbijt komt de zon zelfs door. Elkie was van plan een bezoek aan de gym te brengen maar heeft haar plannen omgegooid. Om tien uur vinden we een mooie plek in het zwembad met uitkijk op het zwembad die naadloos overgaat in de oceaan. Op de achtergrond zien we andere eilanden en met een muziekje en de ogen gesloten dromen we richting het middaguur. Ik word weer teruggeworpen naar de werkelijkheid op het moment dan Jaime naast me komt zitten. Hij is de vader van het enige gezin en vraagt of ook wij koud water hebben in onze badkamer. Mijn antwoord is niet ontkennend maar een betere uitleg is dat de douche niet heet is. Hij is wel bijna te koud om onder te staan maar met deze tropische temperaturen is dat geen straf. Hij vertelt dat hij geklaagd heeft want naast het koude water vindt hij ook dat de accommodatie er niet geweldig uitziet. Hij heeft hier gelijk in want dit resort is nog geen twee jaar oud maar het zwembad ziet er oud uit. Een groot aantal tegeltjes zijn verdwenen maar ook de keuken kan geen vers fruit aanbieden. Jaime heeft de manager hierover gesproken en heeft compensatie aangevraagd. Bij ons begint hierdoor ook een belletje te rinkelen en wij moeten ook bekijken wat wij er uit kunnen slepen. Gisteren heb ik gemeld dat ons douchewater niet warm is dus het zal donderslag bij heldere hemel zijn. Ik ga opzoek naar de manager maar ze is in eerste instantie niet te vinden. Ik voel me er eigenlijk niet prettig bij want ik heb geen last van de lauwe douche en de missende tegeltjes van het zwembad. Het enige is dat we wel een iets grotere kamer zouden willen met een beter uitzicht want nu zitten we een beetje weggefrommeld. Aan de andere kant kunnen we hier niet over klagen want voor de beachfront bure betaal je twee en een half keer zoveel geld voor en die hebben wij niet willen uitgeven. Gedurende de middag loop ik toch een paar keer rond om haar tegen het lijf te lopen want in de tussentijd heeft Jaime al via via gehoord dat bij waarschijnlijk dinervouchers krijgt. Uiteindelijk meld ik me bij de receptie en vraag of het waterprobleem is opgelost. Ik vind dit wel een goede aanleiding om uiteindelijk de manager te willen spreken maar helaas meldt de dame dat het gerepareerd is. Ik controleer en inderdaad, de douche is iets warmer. Bij het zwembad teruggekomen is Elkie nog niet tevreden en neemt het van me over. Ik vind het moeilijk om over deze kleine dingen te klagen want we doen het alleen maar zodat we er wellicht iets gratis voor terugkrijgen. Elkie blijft bij ‘waarom niet’ en onder aanmoediging van Jaime loopt Elkie met ‘hoge poten’ naar de receptie. Niet veel later komt ze met een glimlach terug want we krijgen een upgrade! We mogen onze spullen inpakken en we verhuizen met onmiddellijke ingang naar de beachfront bure die veel groter is en ook nog een weergaloos uitzicht heeft. Vanaf dat moment zijn we buren van Jaime en Shawn en zoals buren onder elkaar doen, maken we na de verhuizing onder het genot van een biertje een praatje in onze gezamenlijk tuin. ’s Avonds hebben we geen ‘a la carte-menu’ om uit te kiezen maar krijgen we na een half uurtje Fiji-dance een lopend buffet aangeboden. Aan tafel met Jaime, Shawn, Ruben en hun andere zoontje genieten we van het heerlijk buffet onder uiteraard een muzikale noot. De veranda waar ons diner op plaatsvindt is tijdens de avonduren een geweldige plek om te verblijven; een plek met grote fakkels, kaarsen en klinkende glazen. We eindigen de avond voor onze nieuwe bure waar we onze laatste borrel van de dag nemen terwijl de zee een rustgevend ritme aangeeft. 8 mei – Amunuca Island Resort – Afgelegd: 0 km – Uien! Een ander woord voor het weer heb ik niet. Toen ik vanmorgen slaperig door de schuifdeur keek, was het bewolkt maar niet veel later komt het met bakken uit de hemel. Tuurlijk hoort dit gewoon bij een tropisch eiland en we moeten ook niet vergeten dat we net aan het eind van het regenseizoen zitten. Niet van ons stuk gebracht ontbijten we, drinken we een kop koffie en thee en keutelen we de ochtend vol. Regen is uiteraard nooit fijn maar keutelen in ons nieuwe verblijf is geen straf. We hebben momenteel een aparte slaapkamer en in de andere en grootste ruimte staat een tafeltje, kleding kaste en de tv-tafel waar ook de koelkast in verwerkt is. De twee extra bedden die momenteel als opslagruimte wordt gebruikt staan aan de andere kant van de ruimte maar het mooiste is uiteraard het uitzicht op de palmomen, oceaan en de andere eilanden die we door onze grote schuifdeur kunnen bewonderen. Elkie vindt het tijd om de gym in te gaan en Peter sport op zijn eigen manier; liggend met een boek in één van de hangmatten bij het zwembad. Ik krijg langzaam wel een natte kont want de regen van vanmorgen heeft natte hangmatten achtergelaten. Ik lees verder in de lounge en als Elkie mij vergezeld na een verfrissende douche, lunchen we en gaan op zoek naar dvd’s. Er is namelijk een kleine cinema aanwezig in het resort maar door technische problemen is deze gesloten. Een cinema duidt op aanwezigheid van dvd’s en via Kini, de grote Bula, krijgen we een aantal dvd’s in handen. We kijken in onze bure naar Man of the Year en eindigen de middag op het strand, tien meter van onze bure vandaan. Jaime, vanaf gisteren onze buurman, zit hier met Ruben een zandtaart te maken want vandaag is Ruben jarig. We helpen mee en na een duik in de warme oceaan, maken we ons klaar voor een borrel in de bar van het resort. We bestellen naast de drankjes ook een knoflookbrood en gezien het engels van bepaalde Bula’s niet optimaal is, krijgen we gewoon droge stukjes stokbrood voorgeschoteld. Zo goed als we opgevoed zijn lachen we een beetje, werken het brood en de drankjes weg en verplaatsen ons naar de restaurants. Jaime zit hier al met zijn gezin en we schuiven precies op het moment aan dat Ruben zijn verjaardagscake aangeboden krijgt. De Bula’s maken er een ware demonstratie van terwijl Ruben zich onder de tafel verschuilt met zijn handen op zijn oren. Zodra de Bula’s vertrokken zijn komt Ruben weer tevoorschijn en blaast de kaarsjes uit waarna de cake aangesneden en uitgedeeld wordt. Het is een vullende cake en zodra de kinderen naar bed gebracht worden, bestellen we beiden een frisse salade en tafelen we nog na terwijl het muzikale trio op de achtergrond voor de bijbehorende muziek zorgt. Het leuke aan het dagelijkse muzikale optreden is dat er af en toe Bula’s meedoen die hier werken. De ene keer is het de kok die met messen of een flesje met rijst het ritme aangeeft en dan is het weer iemand van de bediening die op haar manier meedoet aan het optreden. Eenmaal terug in onze bure kijken we, voordat de ogen voor vandaag definitief dicht gaan, naar ‘A perfect murder’. Aansluitend lees ik nog een paar bladzijde in mijn boek maar wordt opgeschikt door een elektriciteitsuitval. Voor even is het aardedonker en al was dit eilandje al geen stipje waard op de wereldkaart, nu lijkt het of we even niet bestaan. 9 mei – Amunuca Island Resort – Afgelegd: 0 km – We zijn naar Fiji gekomen om volledig tot rust te komen voordat we ons weer mengen in het Nederlandse volk die zelf is gaan geloven dat ze altijd druk zijn. Het uitrusten is de afgelopen dagen zeker gelukt want omdat het regende, lees je lekker een boek of kijk je een leuke film. Toch willen we liever lichaamslopend op een zwembadbedje liggen met de koperen ploert op ons huidje. Niet specifiek voor de zon maar meer omdat je op een zonnige dag meer kan doen dan op een regenachtige dag. We willen namelijk nog wel een keertje snorkelen of zelfs duiken in dit gebied maar door de regen is de oceaan ruig waardoor het zicht onder water waarschijnlijk slecht is. Helemaal omdat het ook bewolkt is. Ook vandaag beperken we ons tot het lezen van een boek en het kijken van een film maar beginnen met een beetje bewegen in de gym. Het is maar een kleine gym maar binnen een korte tijd gutst het zweet uit onze poriën. Aan het einde van onze sportieve bezigheid komt Jaime opeens binnen en vertelt dat hij weer geklaagd heeft. Ruben heeft zijn teen opengehaald aan de kapotte bodem van het zwembad en ook heeft hij via iemand die hier werkt gehoord dat ze al maanden geen warm water hebben. Hij heeft gesproken met de general manager en hij heeft hen twee opties gegeven: of zijn laatste week vakantie doorbrengen op een ander eiland of gratis eten en drinken tot het einde van zijn vakantie. Zijn voorkeur gaat uit naar het eerste want daar is hij een aantal jaren geleden getrouwd. De zon lijkt door te komen en ’s middags lezen we een boek bij het zwembad. Dit doen we nadat we samen met Jaime en Shawn hebben gelunched. Tijdens deze lunch heeft Jaime een gesprek met de general manager en één van de eigenaren over zijn klachten en de kogel is door de kerk. Jaime wordt vanmiddag nog met zijn gezin naar het andere eiland gebracht waar hij een beachfront bure wordt aangeboden. Wij denken ook nog even na om te klagen maar eigenlijk hebben wij niks te klagen en laten het klagen achter ons. We gaan nog een aantal dagen genieten en Elkie zet de daad bij het woord en bestelt voordat we dineren, een tropische cocktail. De laatste dagen is het trouwens een stuk drukker geworden in het resort want na twee dagen waren er nog maar tien andere mensen in het resort terwijl hier meer dan vijftig werkende Bula’s rondlopen. De Bula’s wonen op het eiland tegenover ons eiland en nadat de shift over is, gaan ze als bootvluchtelingen in een kleine bootje terug naar huis. De toestroom van meer toeristen komt mede doordat er morgen een bruiloft is en momenteel is iedereen aanwezig. Ook na het eten kijken we een film die ik niet kan afkijken. Mijn ogen zijn al na een half uur te zwaar en ik geef me snel over. 10 mei – Amunuca Island Resort – Afgelegd: 0 km – Ontwaken in onze bure is geen straf en vooral het lekker ‘naliggen’ is een favoriete bezigheid. Maar al snel wordt de waterkoker aan het werk gezet en liggen de crackers op tafel; afwijkend van de andere dagen, ze liggen op de tafel buiten. Het is namelijk heerlijk buiten en we genieten van de eerste zonnestralen die boven onze bure proberen uit te komen. Vooral nu de zon een gast is op ons eiland, gaan we er ook vandaag weer van genieten want ons bezoek aan Fiji zal als heel relax de boeken in gaan. Ons eerste doel is het zwembad en al snel liggen we op de daarvoor bestemde bedjes. Het resort is de laatste dagen volgestroomd met nieuwe gasten en momenteel zitten we met meer dan zestig mensen in het resort. Morgen is er namelijk een trouwerij en ook maandag staat er een bruiloft op het programma. De andere gasten bestaat uit een gezinnetje en een aantal stellen. Een noemenswaardig feit is wel dat Elkie de Chinese John Lennon heeft gespot. Met een microfoon in zijn hand is hij nog geen karaokebar waard maar door iets in zijn gezicht heeft hij echt wel iets weg van de beroemde John. En als we het nu toch over vergelijkingen hebben, de Australische familie Flodder is ook gearriveerd. Het zijn super aardige mensen en zoonlief gaat maandag trouwen. Echt asociaal zijn ze niet maar meer luidruchtige, gezellige mensen die nergens de spreekwoordelijk schijt aan hebben. Al snel maak ik een praatje met de vader van de bruidegom die achteraf vier kinderen blijkt te hebben van drie verschillende vrouwen. De familie Flodder gaat al vroeg aan de cocktails terwijl wij op ons bedje niet meer doen dan een boekje lezen en een zonnesteek oplopen. Toch worden ook wij snel gegrepen door het vakantievirus en na een plons in het zwembad hang ik aan de zwembadbar een cocktail en een biertje te bestellen. De rest van de middag is draaien we een beetje op ons bedje, bestellen een pizza, praten wat met andere mensen en eindigen met een flesje wijn op de veranda op het moment dat de zon ondergaat. Tegelijkertijd vindt er op het strand een bruiloft plaats en eigenlijk iedereen die niet bij de familie hoort, staat op een afstandje mee te kijken. Ik maak nog een aantal foto’s want Elkie vindt dat ik dit verplicht ben gezien ik een goede camera heb. Zo gehoorzaam als ik altijd ben, volg ik haar op en achteraf is het bruidspaar ons erg dankbaar. Ze hadden zelf ook een fotograaf dus echt schuldig voel ik me niet nadat ze zei dat ik gewoon dichterbij had mogen komen en meer foto’s had mogen nemen. De bruiloft gaat ’s avonds gewoon door terwijl wij een hapje eten in het restaurant en de avond zoals altijd eindigen in ons bed. Beiden hebben we een goede kleur overgehouden aan de felle zon en Elkie valt dan ook voldaan en vermoeid in een diepe slaap. Ik moet mijn ogen nog even openhouden want ik moet de film van gisteren nog afkijken en op een paar keer knipperen na, volbreng ik de zware opdracht. 11 mei – Amunuca Island Resort – Afgelegd: 0 km – Nog voordat de klok acht uur slaat, staan we naast ons bed. De hemel is helemaal blauw en we besluiten om meteen actie te ondernemen. We willen namelijk nog een keer snorkelen en het reef ligt voor het resort. Je moet dan nog wel vijftig meter met een kano naar en ponton maar dan drijf je precies bij een muur van koraal waar zich mooi koraal en vele kleine visjes bevinden. We dobberen een beetje rond en zijn eigenlijk verrast door het mooie gebied en de kleine rog die voorbij komt zwemmen. We zijn al zo verwend op onder andere het gebied van snorkelen maar we kijken onze ogen uit in de onderwaterwereld van Fiji. Voordat we kwamen naar Fiji wilden we eigenlijk nog een keer duiken maar gezien de bewolking van de eerste dag, vonden we het niet waard. Onderhand hebben wij al een paar keer met Greg van de duikschool gesproken en na onze snorkelervaring besluiten we ’s middags mee te gaan naar Lauau Reef voor een Fijiaanse duikervaring. Het is relatief druk in het zwembad want iedereen zoekt verkoeling in het koude water van het zwembad. Ook krijgen een aantal mensen een scuba-introductie in het zwembad maar wij liggen, onderbroken door een aantal verfrissende duiken, lekker te luieren op ons ligbedje. Een gek woord eigenlijk want je hebt toch ook geen zitbed en zitstoel maar wel weer een ligstoel; raar! Om twee uur zitten we in het bootje die ons brengt naar Lauau Reef. Samen met vijf andere gaan we een duik maken van een minuut of veertig. Na de korte voorbereiding zweven we niet veel later twintig meter onder het wateroppervlak en beginnen aan de duik die heel relax is. We zien veel koraal en kruipen zelfs nog door een soort tunnel. Voor de rest zien we veel kleine visjes en een paar vreemde creaturen. Het is voor het eerst dat we zonder wetsuite duiken want het water is negenentwintig graden. Uiteindelijk komen we na veertig minuten weer boven en zonder zeeziek te worden, meren we om vier uur weer aan. Het was geen spectaculaire duik maar wel eentje die heel relax was. We zijn wel blij dat we het gedaan hebben want nu we op Fiji zijn, waarom niet even een ‘duik nemen’. Nu we de resortgasten een beetje kennen, voegen we ons ’s avonds bij de grote groep. De bijna gebruikelijk fles wijn die we tijdens de zonsondergang nuttigen, hebben we dan al achter de rug en in onze rechthand bevindt zich inmiddels een lekkere cocktail. We babbelen een beetje met iedereen die we tegenkomen en na het diner wordt heel verrassend een dansvloer klaargemaakt. Uit de I-pod van Nick, de bruidegom van morgen, die aangesloten is op een grote box klinken bekende nummers en een aantal mensen begeven zich op de dansvloer. Ook Sandy die halfbroer is van de gozer die gisteren trouwde, gaat helemaal uit zijn dak en dat leidt tot leuke momenten en een amuserende film. Voor ons op een laat tijdstip liggen we in bed en voordat ik mijn kussen aanraak, bevind ik me al in dromenland. 12 mei – Amunuca Island Resort – Afgelegd: 0 km – Het was heel gezellig gisterenavond maar toen ik vanmorgen ontwaakte uit mijn semi-coma, leek het veel gezelliger te zijn geweest. Ook de maag is bij beiden een beetje gaan opspelen maar na de kop koffie waren de eerste rimpels in ons gezicht al weggetrokken. Nog een beetje instabiel begeven we ons naar de lounge en weggekropen achter een boek, besluiten we vandaag niet meer te gaan doen. Af en toe dwaalt onze blik af naar de hemel want er is vanavond een bruiloft en het zal fijn voor het bruidspaar zijn als het droog is. Vanaf het eind van de morgen is het namelijk begonnen met druppelen. Fiji en vooral de eilanden is typisch een trekpleister voor bovenmodale mensen. Het is niet echt schrikwekkend duur maar het prijskaartje van de accommodatie inclusief de onontkoombare maaltijden maakt een verblijf op bepaalde eilanden niet goedkoop. Op een één of andere manier is Elkie helemaal in haar hum hier want ze gedraagt zich als een echte beroemdheid. Dat mag ook wel want alles riekt naar luxe. We hebben bijvoorbeeld geen cash bij ons en als ik met een knip in mijn vinger een biertje bestel, hoef ik alleen maar een krabbel te zetten. Alles top dus maar helaas zit er ook een nadeel aan voor mij want ‘Peter pak jij dit even?’ en ‘Peter kan je dat even voor me doen?’, veelgehoorde uitspraken. Het is dan ook geen verrassing dat Elkie halverwege de middag uitgeteld op een massagebank ligt terwijl een vrouwelijk Bula haar van top tot teen masseert. Ik loop een beetje doelloos rond in het resort en bereik eigenlijk helemaal niks met mijn gewandel. Nog voor het avondeten staat dan eindelijk de eerste activiteit op het programma want om half vijf begint de trouwceremonie en mij is gevraagd om een paar foto’s te nemen. Voor onbekende ben ik net een paparazzi met de grote lens op mijn camera staand, liggend en kruipend tussen de familie en vrienden van Nick en Teagn. Ze hebben zelf een fotograaf ingehuurd en daarom zal ik me beperken tot microfoto’s. Ik druk een aantal keer op het daarvoor bestemde knopje en op het moment dat het jawoord is gezegd en de ringen om de vingers zitten, trekken we ons terug en genieten met een lekkere fles wijn van ons diner. ’s Avonds voegen we ons weer bij de bruiloft want we zijn uitgenodigd voor het feestje. We gaan onderhand vooral goed om met zijn zusje Loraine en Beau en al snel sta ik met een whisky op het bruidspaar te proosten. Ook doen we mee met de ceremonie die de Bula-mensen het bruidspaar aanbieden want er is een grote schaal Kava klaargemaakt. Dit is een traditionele non-alcoholische drank dat ook heel makkelijk thuis te maken is: pak een hand modder en meng het met water. Het smaakt namelijk niet heel anders maar de tinteling op de tong zorgt ervoor dat je weet dat je niet in de maling wordt genomen. Tot ’s avonds laat wordt er gedanst en veel gedronken en ook als wij allang op bed liggen, gaan het feest gewoon door. De mensen van de duikschool, die hier nog maar een paar dagen zijn, doen ook mee maar om vijf uur liggen die uitgeteld ergens langs het zwembad; een waarschuwing van de beveiliging rijker. 13 mei – Tussen Fiji en Amsterdam – Afgelegd: 0 km – En dan is het toch echt afgelopen. Heel langzaam komen we tot leven in onze bure en de kater ligt snorrend naast me op mijn hoofdkussen. Daarom ook heel rustig pakken we definitief onze koffers in die later door een Bula worden opgehaald en naar de receptie gebracht. Wij hangen voor de rest van de middag een beetje in de lounge en het zwembad en zien af en toe de feestgangers van gisteren voorbij schuifelen. Eigenlijk met iedereen maken we wel een praatje en worden er leuke herinneringen opgehaald van de avond van gisteren. De zwarte gaten zijn rijkelijk aanwezig maar al met al kunnen we elkaar goed aanvullen en wordt het puzzeltje afgemaakt; het was een geslaagde avond … geloof ik. Naast de gasten kennen we uiteraard ook de werkende Bula’s goed en bijna iedereen vraagt hoe laat we vertrekken. Normaal zouden we ’s morgens vertrekken maar omdat ons vliegtuig pas om tien uur vanavond gaat, nemen we de laatste boot naar het vaste land. Onder begeleiding van Tequila en Tako worden we onder een muzikale noot naar de bootje gebracht die ons naar de grote boot brengt. Normaal spelen ze een Fijiotisch vaarwellied maar omdat wij gisteren tijdens het diner heel hard hebben meegezongen met ‘I am leaving on a jetplane’ van John Denver, wordt deze nog een keer voor ons gespeeld. Met een brok in onze keel stappen we in het bootje en door alle emoties zet Elkie op het vaste land af en staat tot haar enkels in het water; de schoen die in Nederland pas weer droog was. Nigel, een vriend van de bruidegom, haalt nog maar net de onze en tegelijkertijd laatste boot. Hij en zijn broer gaan naar Beachcomber voor nog vier dagen om nog even door te feesten. Heel gekscherend noemen we het al Beachcoma en daar hoeft geen verdere uitleg bij. Na een half uur varen zetten wij hen af en varen door naar het hoofdeiland. Hier hangen we alle tassen weer om ons nek en gaan zitten in een echte gare ‘Fiji-bus’ die ons naar de luchthaven brengt. De rij bij het inchecken lijkt heel lang te duren maar binnen een uur zijn we door de douane heen en eten nog snel een klein veel te vet maal. Wellicht komt het nog door gisteravond maar met nog een beetje last van de kater stappen we in het vliegtuig en beginnen aan de vlucht naar Los Angeles. Gedurende de hele vlucht vraag ik me af waarom mensen als ze mogen inchecken in een enorme rij gaan staan. De rij was zo lang, we vlogen in een Boeing 747, dat hij slingerend door de gate-ruimte liep. Op een hoogte van elf duizend kilometer en met een snelheid van meer dan duizend kilometer per uur komt Los Angeles op ons af maar echt heel veel maak ik er niet van mee. We hebben beiden een slaappil genomen en na het eten en een film vallen we beiden in slaap. Eenmaal aangekomen in Los Angeles gaat alles onverwacht snel. Wel worden vingerafdrukken gemaakt en een foto waarna we onze bagage afleveren en ons begeven naar de incheckbali voor onze volgende vlucht. Niet dat we er aan verslaafd zijn maar we willen gewoon naar huis nu. Je zou ‘by the way’ denken dat door alle veiligheidsmaatregelen de douane heel streng is maar op twee formulieren, vingerafdrukken en een foto na vonden wij het maar vreemd. Als je namelijk een overstap maakt op een luchthaven, blijf je normaal gesproken op de luchthaven en mag je er niet af. Nu moeten wij gewoon over straat lopen naar een ander gebouw waar we dan weer in moeten checken. Mij, geen potentiële terrorist, hebben ze in ieder geval niet afgeschikt. ‘Volgeboekt en je hebt geen reservering voor de vlucht naar Amsterdam’, zegt de mevrouw achter de balie. ‘Wedden van wel!’, roep ik als reactie en als blikken konden doden hadden we met Elkie de afgelopen eeuwen alle oorlogen gewonnen. De vrouw vertelt ook nog dat de vlucht met twintig plekken is overgeboekt maar gelukkig ziet haar collega wel een kans voor ons. Uiteindelijk verlaten we de balie met twee boardingpassen maar helaas niet naast elkaar; een nieuwe opdracht om dit recht te trekken. Ook voor deze opdracht slagen we want net voordat we het vliegtuig in stappen, regelt Elkie twee plaatsen naast elkaar en zelf ook nog bij de exit! Twee uur geleden hadden we geen plaats en nu hebben we twee plaatsen naast elkaar met enorm veel beenruimte. Deze dag is enorm druk geweest maar niet alleen omdat we van luchthaven naar luchthaven worden vervoerd. We zijn namelijk tijdens onze vlucht van Fiji naar Los Angeles door de tijdsgrens gevlogen en in plaats van vierentwintig uur heeft deze dinsdag voor ons bijna drieënveertig uur geduurd! Het resultaat hiervan is dat we dinsdag om tien uur ’s avonds van Fiji zijn vertrokken en na een vlucht van tien uur inclusief uitchecken en inchecken vlogen we op dinsdag om zes uur ’s avonds van Los Angeles naar Amsterdam! Raar maar waar! Uiteindelijk zijn we ergens boven The States begonnen aan de woensdag. 14 mei – Thuis! – Afgelegd: 0 km – De vlucht naar Amsterdam voelt ook niet als een lange zit. De spanning dat we dalijk weer in Nederland zijn en onze ouders zien wordt wel opgevoerd maar door een slaappil weet ik toch een paar uurtjes te slapen. Elkie daarentegen slaapt minder maar met een uur vertraging landen we eindelijk in Amsterdam. Nog voor dat we door de douane heenlopen zien we al een groot spandoek en een groep mensen tegen het raam aangeplakt. Het zou misschien raar moeten zijn om je ouders weer te zien maar voor mij was het net alsof ik ze een week geleden ook nog heb gezien. Na een vlugge blik in elkaars ogen lopen we naar de loopband en onze koffers liggen al rondjes te draaien. Het karretje wordt volgeladen en alleen de schuifdeur weerhoudt ons nog van de hereniging met onze gezinnen; denken we. ‘Heeft u iets aan te geven, meneer?’, vraagt de marechaussee. ‘Nee, eigenlijk niet!’, zeg ik maar toch moeten we even meelopen. Onze handbagage wordt opengemaakt en hij vraagt waar we de laptop hebben gekocht. Normaal vraagt nooit iemand dat maar hij wel en we vertellen niets vermoedend dat we die in Australië hebben gekocht omdat de mijne gesneuveld is tijdens onze reis. ‘Wist u dat u dat aan moet geven en er belasting over moet betalen?’ Mijn antwoord is ontkennend en terwijl de familie al wapperend met het spandoek staat te wachten tot we door de douane heen komen, verdwijnen wij in een hokje waar een procesverbaal wordt opgemaakt, een extra souvenir zeg maar. Na drie kwartier tikken we tweehonderd en vijfenzestig euro af want naast de belasting moeten we ook nog een boete betalen. Ons warm onthaal in Nederland wordt dus even in de vriezer gezet maar uiteindelijk gaat de poort open en zijn we echt terug in Nederland. Tijdens onze reis heb ik bijna driehonderd A-4tjes geschreven over onze belevenissen en je kan je voorstellen dat ik daarom niet opeens kan stoppen met schrijven. Binnenkort zal ik een terugblik publiceren met onze bevindingen en de gevoelens die de laatste maanden los zijn gekomen. Jullie zijn nog niet van me af!
Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/ |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
28 april – Auckland – Afgelegd: 7253 km – Aan alles komt een eind en dus ook aan ons bezoek aan Karin en Chris. We zijn in totaal elf dagen gast geweest in hun wereldje en hebben er volop van genoten. Niet alleen het leven van Nieuw Zeelandse mensen van dichtbij meemaken maar ook het boerenleven, de gezelligheid en de gastvrijheid hebben geleid dat we aan de voorbije dagen een geweldig herinnering hebben overhouden. Maar we zijn niet de laatste die dit mee zullen maken. Zij vinden het gezellig als er mensen op bezoek komen en tegen een kleine vergoeding kan je dan ook makkelijk een aantal dagen bij ze doorbrengen. Naast kennissen, familie en vrienden willen ze hun ‘klanten’ in de nabije toekomst uit gaan breiden naar vrienden van vrienden en wij waren achteraf gezien één van de testkandidaten. In de toekomst zullen ze onder de naam ‘New Zealand with a dutch touch’ meer mensen het boeren bestaan in Nieuw Zeeland laten ervaren.
| < Prev | Next > |
|---|
| Go to top | Schiedam |
Perth |
Adelaide |
Sydney |
Auckland |
Nadi |